Bir kadının çığlıkları bütün kasabayı sarmıştı . Öyle çığlıkları vardı ki her çığlık attığında ağlamak istiyordum. Bir kaç gergin insana bakıyordum oturduğum yerde . Şarabım henüz bitmiş ve bu gün ki hasılat 1 şarap parasına bile yetmemişti . Artık insanlar dilencilerin dediklerini umursamıyordu. Oysa çok kullanışlıydık , hayalet sayıldığımız için kimse bizi gerçekten görmüyordu ve bizim de onları görmediğimizi zannediyorlardı . Fakat görüyorduk , konumuz da bu değil .

Yere serdiğim kirli bezi kucağıma döktüm , paramı cebime koydum ve yürüyerek dilenmeye devam ettim . Karşımdan bir at arabası geliyordu . Önüne atlayıp durdurdum . Arabacı sinirlendi ve üstüme doğru yürümeye başladı . Bir sol kroşe çıkardı karnıma . Karnımı tutarak eğildiğimde bir sağ çıkardı burnuma . Tekrar doğruldum ve sağa doğru çekildim . Araba devam etti . Ağzıma dolan kanı arkasından tükürdüm ve kendimi yere doğru bıraktım . Biraz dinlenmeye ihtiyacım vardı . Sokaktan aldırışsız geçen bir sürü insan vardı . Aniden bir çocuk tepemde durdu . “Noldu , hastalandın mı ? ” dedi ve devam etti .

“Benim annem de böyle hastalanmıştı . Yere yattı ve bir daha kalkmadı . Gözleri de kapalıydı galiba . Sende mi öyle hasta oldun ? ”

“Hayır sadece dinleniyorum”

“Neden çamura yattın ki , senin evin yok mu ? ”

“Var , gördüğün her sokak benim evim ”

“Çok büyük ve çok kirli bir evin varmış . ”

Dizlerimin üzerine çıkıp gülümsedim . Saçını okşamak istedim ama ellerim kirliydi . O da bana gülümsedi ve “İyileşmene sevindim . Görüşürüz kirli amca” dedi , gitti . Arkasına düştüm bende . Takip etmeye başladım . Yolun kenarında bir kasa şarap gördüm , hiçbirinin üzerinde alarm yoktu . Bir tanesini alıp , mantarını tirbüşon ile çıkardım . Tepeme diktim . Gözden kaçırmamak için ufak bir yudum aldım ve takibe devam ettim . Seke seke yürüyordu . Etrafında olan vahşeti görmüyor gibiydi . Yavaş yavaş limana doğru yöneldi . Bir balıkçı teknesine doğru ilerlemeye devam etti . İçinde duran adama seslendi ve boynuna atladı . Adam küçük çocuğu öptü , kokladı , sarıldı ve yanına oturttu . O an onu çok kıskandım . Yerinde olmayı herşeyden çok istedim . Başka bir adam daha yaklaştı . Onlara biraz daha yaklaştım ve kulak misafiri oldum . Anlaşılan adam kızın babasıydı ve balığa çıkacaktı fakat çocuğa bakacak kimse yoktu . Bir hız ile atıldım ve “Bayım ! ” diye seslendim . Beni görünce anlam veremedi , garip garip süzmeye başladı . Üstümde ki markalı ama kirli elbise onu şaşırtıcı bir merak içine sürüklemişti .

“Buyrun , kimsiniz ?”

Ben cevabı vermek üzereyken küçük kız arkadan atıldı

“Aa , kirli amca . Dinlendin mi ?”

“Evet dinlendim .” dedim . Adam bana baktı ve biraz sinirlendi.

“Kimsin kardeşim sen ?”

“Adım Melon . Kızınız ile yolda tanıştık . Galiba kendisi için bir bakıcıya ihtiyacınız var ?”

“Yok kardeşim hadi git yoluna” dedi . Arkamı döndüm ve yoluma devam ettim . Bir an için beni adamın ya da küçük kızın geri çağıracağını umudum ama olmadı . Telefonumu çıkardım . Arayacağım tek bir insan numarası yoktu . Yalnızlığımın yüzüme vurma sesini kulaklarımda duydum . Limana doğru yeniden döndüm . Yürürken koşmaya , koşarken düşmeye başladım . Hiç gerçek olamayacak bir hayale doğru düşüyordum . Çaresizliğime bile acıyacak bir canlı yoktu . İnsanlar soğuktu , üşüyordum . Öyle tatlı geldi ki uyku , kendi rüya tanrısının kollarına attım . Garip olmayacak belki ama öldüm..

Öldüm ve öldüm

Geminin kıç tarafına yakın , turşu suyu kokan kamarayı bana vermişlerdi . Halk ve ilişkiler departmanından sorumlu olduğum bu Ugandalı şirket , Istanbul’da düzenlenecek bir ticaret toplantısı için beni ve bir kaç salağı görevlendirmişti . Mısır Valisi’nden hibe gelen bu eski geminin küçük olmasına nazaran eskiydi ve her yer tahta kurusu ile doluydu . Zannımca daha önceleri içinde gıda ve türevleri taşınmıştı . Bohçamı sırtlanıp gösterilen kamaraya doğru yürümeye başladım . Daha öncesinden istediğim gibi odamda bir adet çalışma masası , kibrit , biraz rom ve kasımpatılar dizilmişti . Bir de üçlü priz istemiştim ama galiba bulamadılar . Üstümde biriken yağmur suyu beni rahatsız etse de aldırış etmeden yatağa uzandım . Yan kamara da ki güzel sarışın aklıma geldi . Harika gözleri , tarak değmemiş saçları ve o muhteşem beli ile sahibini bekliyordu . Gece vakti bir-iki kez kalkıp kamarasını dinledim . Bebek gibi uyuyordu , hissedebiliyordum .

İçimden o an odasına girip , sıcak yatağında onunla beraber uyumak geçti . Gözümü açtığımda ilk onu görmek istedim . Ve o an dünyada ki her şeyden çok aklıma O geldi . Yan kamara da uyuyan bu İngiliz Atın’a duyduğum sevgi ile O’na duyduğum sevgi kafa kafaya çarpıştı sanki . Evet o zamanlar atlara pek meraklıydım . Ama bir insana duyduğum sevgi ile bir ata duyduğum sevginin terazide kavga etmesi beni şaşırtmıştı .

Bir kaç günü , gemide ki bazı eğlenceler ile , klasik olan bir kaç uğraş ve Gwendal adında bir kadın ile sohbet ederek geçirdim . Bana göre güzel ama topluma göre çirkin bir kadındı . Ruhu tam bir korsan , fakat içindeki serin sanat çocuğu onu bir hanımefendi olmaya itiyordu . Yasaklar , kurallar ve ahlak üçgeni zaman ne olursa olsun o dönemlerde de vardı ve Gwendal bu üçgen içerisinde sıkılıyordu . Zaman geçtikçe Gwendal’ın bir kadın olduğunu unutmaya başladım , ona bir cinsiyet atfetmeden yaşadım . İstanbul’a gidince de aynı şekilde devam etti .

Galata’ya yakın bir yere kadar at sırtında gittik , sonrasında 2-3 Jeep bizi almaya geldi . Anladığım kadarı ile etrafta bir şenlik havası vardı . Yakında bir şeyler olacağı kesin idi . Otele kadar etrafı izledim , Gwendal’da beni . Odama girip gömleği mi çıkarmaya başladığım anda kapının ”Çaaat” sesini duydum . Arkamı döndüğümde tahmin ettiğim gibi Gwendal’ı karşımda buldum . Parmağında ki kestikten ve dudaklarının renginden anladığım kadarı ile rujun yokluğunu kan ile kapatmıştı . Üstünde çok az şey vardı . Bir kaç iç çamaşırı o kadar . Fakat..

“Gwendal . Ben böyle b..

“Artık sözlerin ulaşamayacağı bir noktadayız , konuşmanın kârı yok”

“Ben yapamam , beni anlayacağını umuyorum”

Üstündekileri yavaşça çıkarmaya başladı . Artık üstünde hiçbir şey yoktu . Ama değişen bir şey de olmadı

“Peki bu hareketin ile neyi değiştirmeyi umdun ?”

“Bir iki hormonsal uyanım belki ?”

“Aşk dünya da ki en güçlü hormondur ve çok az hormon aşkı bastırabilir . ”

Yüzü yere eğildi . Sonrasında bütün vücudu ile kendini yere bıraktı . Sırtını duvara yasladı . Dişlerini sıkarak ağlamaya başladı . Dizlerini kendine çekti . Yumrukları sıkılı bir şekilde “Yeter” diye ağlıyordu . Ne için yeter dediğini tahmin edebiliyordum fakat yine aklıma o geldi . Ah benim güzel sevgilim..

Eline dokundum , kafasını bana doğru kaldırdı . Elini tuttum ve onu yatağa doğru götürdüm . Yorganın altına kadar girdim ve onu da çağırdım .

“Arkamı dönüp uyusam ve ben uyurken bana sarılsan ? ” dedim . Gözyaşlarını silerek kafasını evet anlamında salladı . Arkamı döndüm ve kafamı yastığa koydum . Ellerimi kafamın altında birleştirip çocuk olduğumu hayal ettim . Sırtımda o pürüzsüz teni hissettiğim an tahmin edebileceğim her şeyden daha güzel bir durumda olduğumu anladım . İçimde 5 yaşında ki çocukluk huzuru vardı . Annemi hatırladım . Bir kaç damla göz yaşına yol verdim . Ve yine O .

“O” dedim .

“Kim”

“Cenn..”

Dilimden ve sesimden çıkacak kelimeyi kafamda binlerce kez tekrarladım . Bir dilenci çaresizliğini duyumsadım . Şehirdeki köpekler kadar yanlız ve yanlıştım .

“Herşey düzelmese de olur . En azından bundan daha kötüye gitmesin ” dedi Gwendal . Evet içimden geçirdiğim bir dua idi bu bir zamanlar . Fakat dünya bizim için dönmüyordu .

Aradan bir kaç gün geçti . Sabaha doğru uyanmıştım . Bir kaç gündür beraber uyuduğum Gwendal ilk defa yerinde yoktu ve bir not bırakmıştı . “Aşağı da seni bekliyorum .” Şüpheli ama zararsız bir not idi . Foterimi takıp şalvarımı giydim . Hazır olduğumda tahta merdivenlerden aşağı doğru inmeye başladım . Gwendal artık toplum için güzel fakat benim için çirkin biri olmuştu sanki . Onu ilk gördüğümde ki kadın ile şimdi ki kadın aynı değildi . Yeninde benzeri yoktu belki ama konumuz bu olmasın ya..

Dışarı çıktık , elimden tutmak istediğini söyledi . Ona karşı hissizleştiğim için izin verdim . Benim elimi tuttuğunu zannediyoru fakat sadece et parçasından ibaret olan bir uzuv idi . Bir kaç sokak yürüdük fakat insanların bizim üzerimizde olan bakışları hiç eksilmiyor aksine çoğalıyordu . Bir kaç kabadayı önümüzü çevirdi .

“Siz kimsiniz ayol ? Buralarda böyle gezilir mi ? ” dedi . İfadesizce ona baktım . Bela yine ve yine gelmişti .

“Senin o dilin neden var şekerim . İşe yaramıyorsa onu keseyim” demeye kalmadan bıçağına davrandı . Gwendal’a doğru döndüğüm anda aynı şeyi düşündüğümüzü fark ettim . Aynı anda koşmaya başladık . Ellerimiz o kadar yerleşmişti ki birbirine hiç zorlanmadan devam ediyorduk . “Sen otele dön . Ben onları atlatır gelirim ” dedim . Otele doğru koşmaya başladı , ben de tam aksi istikametine . Yaklaşmaya başladığım yerden uğultular yükseliyordu , bir kalabalık vardı ve arkamda ki haydutlar bir adım sonra ensemdeler idi . Kalabalık netleşmeye başladı . Duyduğum şeyi net bir şekilde duyuyor fakat anın heyecanı ile anlamıyordum . Kalabalığa doğru bir bıçak gibi girdim ve devam ettim . Geçit törenine benzer bir şey vardı fakat durmaya niyetim yoktu . Tam karşı kalabalığa doğru geçerken genç bir adam ile çarpıştım . Yüz yüze geldiğimiz o an , sırtımda hissettiğim acı ve tatlı bir sıcaklık ona doğru eğilmemi sağladı . Gülümsedim . O ise kaşlarını çattı . ‘Öyle olsun’ dedim . Yere yığıldım . Duyduğum son şey ise “Sultan Süleyman..” oldu .

İngiltere semalarında beş parasız ve arsız arsız dolaşırken çok mutlu değildik . Osmanlının önemli şairlerinden olan Aba-puş ‘u yeni defnetmiştik , dümen tutamıyorduk. Bir kaç kez işportacı olarak denedik şansımızı ama şerefsizler piyasaya kara bulutlar gibi çökmüştü . Dayak kötek kurtulduk ama töbe ettik . Hele o zamanlar savaş bitti bitecek dönemde , tam da para kırılacak işti Güllerin savaşı mı ne boksa , entrikalı mahalle kavgası ismi gibi ..

İrlanda tarafı bizim için güzeldi . Kadınların doğurganlık özelliklerinden nefret ettiği o dönemlerde , Çat Ormanlarına yakın bir yerleşke de 3 katlı güzel bir tatil köyünde Batak oynayarak 3-5 dinar kazanıyordum . İspanyol bir arkadaş vardı , yanlış hatırlamıyorsam adı Paco idi . Güzel şiir okurdu . Biz de o zamanlar şiirden anlamazdık , hala da anlamıyoruz . Ama konumuz bu değil .

Paco ile batak oynamak çok zevkliydi . “Koz bir” diye başlayıp , bok ellerden siler oyun çıkarırdı . Kadınlar bu yeni olan oyundan çok etkilenseler bile hiçbir kadın bu oyunu oynamayı bilmiyordu . Zaten Paco’nun gözü de her zaman Seyis Mikhail Puştov’un kızındaydı . Kız da ne kız ama . Bir paket Marlboronun bile değmeyeceği bir kız . Paco her gece kızın odasına yakın bir yerde yeni aldığı Fender Telecaster ile güzel şelpeler atıyordu . Sanattan anlamayan bazı insanlar (ki o bendim) Rom içip yaptığı saçma müziğe kahkaha ile ağlıyorduk . İşin kötü tarafı kız , penceredeki panjur yüzünden müziğin sahibin kim olduğunu bilmiyordu . Ama müzik çalmaya başladığında floresan lambasına gaz doldurup gece boyunca ışık altında dinliyordu , panjurdan sızan küçük minimal ışıklar da Paco’nun mutluyum demesi için yetiyordu . Fakat yetmemeye başladı .

Güzel bir gecenin sabahına doğru , Paco çalmayı kesti . Hiddetli bir hüzün ile bağıra bağıra İspanyolca bir ağıt yaktı . Sırtımı kapıya dayayıp onu dinlemeye başlamıştım . Olmayan karımı ve çocuğumu özledim . Bu düşünce yerini , 1-2 saat önce Batak’ta boş yere verdiğim ellerin düşüncesine bıraktı . Paco kapımı tekmeledi . Kapıyı son gücümle açarak karşısına dikildim . Şapkasını çıkardı . İçinden Sovyet markalı 2 tane cigara çıkardı . Anlatmaya başladı . Anlattığı şeyin benimle alakalı olan tarafını sorgularken , işin ucuna para girdi . Gözlerim açıldı , rom şişesini yere bıraktım ve çekmeceden ana yadigarı örgü şişini çıkardım .

Olay basitti . Panjuru kır , kızı kaçır . Mikhail delirsin , Paco sevinsin . Sende paralarını say , belki bir de kahve açardım . 3 gün 5 gece sonra kızı kaçıracaktık . Kaçırmadan önce de Mercedes marka atlardan birisini alıp hazırda bekletecektik . Burdan uzaklara , Doğu Almanya semalarına kaçacaktık .

Hazırlığa başladık . Erzaklar , paralar ve paçavra kıyafetleri sırtlandık . Paco birden ‘Tıbı.” dedi . Lakabım her yerde farklı olmak zorundaydı , ismimden o zamanlar pek haz etmiyordum . Fakat konumuz keşke bu olsa da size anlatsam .

“Ya , gelmek istemez ise ? ” dedi . “Bildiğin bir gazel var mı ? dedim . Varmış . Kızlar o dönemler gazelden nefret ederdi . Fakat Paco ‘yu sevecekse böyle sevmeliydi . Sesini tanımalıydı , seslendirdiğini değil .

Merdiveni eve dayadık . Kısa bir panjur delme işleminin ardından sokakta gezen Organize Suçlarla Mücadele ekibini görünce işi daha sessiz yapmaya başladık . Panjur delindi ve pencere açıldı . İçerde eşekler dışında hiçbir şey yoktu . Bir saman sepetinin içinde yatan kız , rüya tanrısının kollarında takılıyordu . Sepeti sırtladım . Paco’ya doğru uzattım . Eşeklerden bir tanesi , eşiğe doğru yaslanmamı fırsat bilerek arkamda pozisyon aldı . Paco kızı Mercedese yükledi . Eşek başımızı belaya sokmaya niyetliydi fakat ben bildiği erkeklerden değildim . Tekmeyi tam çenesine vurup aşağı atladım . Ayak baş parmağımın kırıldığını düşündüm ama sonra yerinde olmadığını fark ettim . Galiba kopmuştu . Hızla Mercedese doğru koştum . Tahmin ettiğimden daha az zayiat ile kurtulmuştuk bu işten . En azından bu işten .

Doğu Almanyaya 90 kulaç kaldığında bir ağlama sesini fark ettim . Güçlü Mercedes motoru , seslerin çocuğunu bastırıyordu ve 4 nala gitmenin eşsiz sesi bir sarhoşluk yaratıyordu . Bagaja bıraktığımız kızın 5 yaşında bir çocuk olduğunu fark ettiğimde , Paco’nun sadece gülümsediğini fark ettim .

“Bazı insanlar ruhlarını daha iyi bir amaca bağışlamalı . Kralın kayıp kızı artık bende . Savaş bitecek ve İngiltere huzur bulacak ” dedi . Ve ekledi “Bunu kimse bilmemeli” dedi ve geri geri sürmeye başladı . Toynakların değdiği her yer lav düşmüşcesine içine doğru eriyordu . Ölüyordum fakat acı verici bir ölümü hak etmiyordum bende herkes kadar . Çocuğu düşündüm . Doğduğu söylenen o asil kraliçe bir şairin elindeydi . Daha kötü ne olabilirdi . Ölümü bile unuttum . İçimden her şey için özür diledim Aragonlu Catherine ‘ye . Duymuş olmalı ki bunu , benim için bir serzeniş de bulundu

“Bir çift kanattınız hüznün rüzgarlarında
dağılıp gitti melekleriniz, beyazın öte dağlarında
ağlasın arkanızdan,bir ağızdan, tüm dehşetiyle İrlanda
Tıbı, sen harbi hayalet, sağlam kumarbaz
ruhuna el-fatiha”